7 Marketing Lessons From RIM’s Failures
Alex Goldfayn, mashable.comAlex Goldfayn is CEO of the Evangelist Marketing Institute. His new book is called Evangelist Marketing: What Apple, Amazon and Netflix Understand About Their Customers (That Your Company Probably Doesn’t).
You remember…
Now it’s even spotted in public, the minimalistic Mad Men poster announcing the fifth season of the popular AMC series.
What will Don do after proposing to Megan? And I hope Pete’s baby will have been born after the series being off air for over 16 months. We will see it all in a two-hour episode on March 25!
(via scottwoodward)
Een decadente depressie
De ouders van tegenwoordig lijden aan het probleem dat ‘aanstelleritis’ wordt genoemd. Zij houden zich alleen nog bezig met hun eigen problemen en die betrekken hun kinderen er op zo’n manier bij dat het lijkt alsof zij juist allerlei moeilijkheden hebben.
Als het aan het zelfbenoemde patriciaat van ons land ligt, de high society uit ‘t Gooi, moeten deze problemen zeer serieus genomen worden. Zelfs zo dat er een serie nieuwe workshops is ontwikkeld die de enige remedie voor zogenaamde ‘decemberstress’ zou zijn. Philips bracht speciale UV-lampen uit die het humeur zouden verbeteren, maar nee, de kakkertjes willen per se een voorkeursbehandeling en verzinnen dus een gepaste workshop voor de winterdepressie. Het zou de oplossing zijn voor stress tijdens de feestdagen, slapeloze nachten en hoe om te gaat met dure cadeauwensen van de ‘kids’. De winter begint nu, eind januari een beetje door te komen terwijl men al neigt naar de lente maar het idee blijft natuurlijk hetzelfde.
Het is natuurlijk belachelijk dat de moderne gefortuneerde Nederlander dit zo naar zichzelf trekt. Dat het leven van een arbeider halverwege negentiende eeuw zwaar was, is duidelijk, maar dat onze Gooise vrouwen een zwaar leven zouden leiden door de kenmerken van stress, lijkt me erg sterk. Men wordt te verwend en gaat zich arrogant gedragen. De ‘decemberstress’ zal eerder gaan over de overgang waar veel van de dames last van hebben, ofwel onzekerheid over het opvoeden van de kinderen of over wat te doen als het buurmeisje een duurder cadeau heeft gekregen dan de eigen dochter.
Een speciale workshop is dus compleet overbodig als de vaders en moeders zelf maar wisten hoe ze eigenlijk met dit soort vraagstukken om moeten gaan.
Vanuit een pedagogisch oogpunt zou je kunnen zeggen dat deze ouders niet eens weten hoe ze het moeten aanpakken en hoe zij hun kinderen zó moeten opvoeden zodat die later niet precies dezelfde fouten maken. De zogenaamd baanbrekende opvoeddesk die de workshop heeft ontwikkeld kan de ouders beter een nieuwe opvoedcursus aanbieden dan een minder doelgerichte behandeling voor winterdepressies aan te prijken.
Iedereen heeft natuurlijk het recht om te klagen in Nederland en de rijkelui is juist de groep die dit deel van de economie in stand houdt, door geld in onzincursussen en –behandelingen te pompen. Hoe dan ook is het beter dit geld te investeren in serieuzere psychologie en psychiatrie, zodat de medische wereld daar later ook nog iets aan heeft en de problemen niet tijdelijk in een hoekje worden gestopt. Laten we hopen dat voor de onzekere moeders de feestdagen goed zijn verlopen zodat een workshop voor lentedepressie hen helemaal onzinnig in de oren klinkt.
Bron: NOS
This is something cool you would really want. Like kids have the dream to become an astronaut or get their first mobile phone, I WANT this. Wow.
(via kimjars)
Zo, de wekkert staat weer op acht uur. Deze vakantie is weer voorbij, werd al ingeluid door (bijna) twee prettige weken in Italië en was op zichzelf ook niet onaangenaam. Het weer van de voorgaande weken is toch anders dan nu, de eerste vorstnachten zijn al aangebroken en de herfstwind is er ook een om u tegen te zeggen.
Ghadaffi, Khadaffi of al-Qadhafi, ach wat maakt het ook uit, de man is dood. Schokkende foto’s op de voorpagina’s van the Guardian, Volkskrant en ook AD. NRC had nog een mooie fotoreportage van de geboortestad van de voormalig dictator, helemaal verlaten en aan gort geschoten.
Vandaag nog een nieuwsbulletin over een bom aan een flitspaal, een opzettelijk veroorzaakte file, en een aardbeving in Turkije.
Allemaal ellende maar gelukkig was er ook nog tijd om uit te rusten deze vakantie en vanaf morgen weer fris naar de kerstvakantie toe te werken.
(via vikassn)
In de afgelopen week hebben we veel dingen bezocht en bekeken, maar ook veel uitgerust. Ten eerste zijn we met een chauffeur op zoek gegaan naar een pruikenfabriek waar mijn vader iets over op de Belgische televisie had gezien. Na allerlei kronkelige bospaadjes ingereden te zijn en overal de weg te hebben gevraagd, kwamen we midden in de bushbush aan bij een klein fabriekje waar we hartelijk ontvangen werden. Toen moesten we eerst wachten op de manager, die ons een rondleiding zou geven door de fabriek en de bijbehorende filmstudio. Het leek mij in eerste instantie een vreemd idee om zomaar een fabriek binnen te lopen, vriendelijk ontvangen te worden en daarna een rondleiding van 2,5 uur te krijgen na een paar keer Keuringsdienst van Waarde te hebben gezien, maar hier werd me het tegendeel bewezen. De manager liet ons werkelijk alles zien, het begin van het maken van een pruik, het opmeten van het hoofd en haarlijn en hoe de pruik uiteindelijk haar voor haar wordt afgemaakt. Toen we vroegen waarom zo’n fabriek nou midden in de bossen stond, zeiden ze dat de Zwitserse oprichter en de Indonesische investeerder de vrouwen in het dorp aan een baan wilden helpen naast de landbouw waar het dorp van leeft. Dit leek me zeker een goed idee maar ondertussen wist ik ook wel dat deze krachten natuurlijk vele malen goedkoper zijn dan mensen uit de stad, die daar veel meer keuze hebben uit verschillende banen. Vervolgens gingen we naar de opslagkamer waar allerlei pruiken waren opgesteld, van zowel echt mensenhaar als nephaar. Daar zagen we ook de pruiken van paardenhaar die in het Britse gerechtshof worden gebruikt en ik had toevallig gelezen dat dit de enige leverancier van dit soort pruiken is en een advocatenpruikje kost al gauw vier- tot vijfhonderd pond!
Na de verscheidene tempels en plaatsen die we hebben bezocht was de enige must-see voor dit jaar nog het plaatsje Amed, achter de bergen. Doordat hier geen tunnels worden gemaakt moesten we een hele lange omweg om de bergen heen maken die wel drie uur duurde. Dat kwam mede door de vele vrachtwagens die op de tweebaansweg rijden waardoor men maar 40 tot 60 kilometer per uur kan rijden, en dat terwijl er geen snelheidslimiet is. “The beach is very nice and the water is clear.” zei onze chauffeur. Toen we uiteindelijk aankwamen na een lange tocht in een rammelende taxi en een felle chauffeur viel me op dat het aan de oostkust veel minder toeristisch is dan in het zuiden, dichter bij de luchthaven.
Bij een warung aan het strand gingen we wat eten en daarna was ik toch wel benieuwd naar het mooie strand en de zee. Ik werd teleurgesteld door het zwarte kiezelstrand en de rosten in het water waar je je enkel zo aan openhaalt. Toen ik mijn duikbril pakte en ging snorkelen was ik al snel weer klaar omdat er vrijwel niets te zien was in het donkere water. Het grote pluspunt was toch wel dat het er zó rustig was, het deed me denken aan hoe we vorig jaar over het land in Saparua liepen. De rust en vooral het gebrek aan toeristen is wel een reden om ooit nog een keer terug te komen in dit plaatsje.
De laatste dagen op Bali waren vooral ontspannend, waarvan ik twee dagen door buikgriep op bed heb gelegen en enkel mijn kamer uitging om te gaan eten. Ik bespaar u verder de details.
Vaak waren de avonden stil, een paar krekels zaten in het gras in de velden maar wij konden ons allemaal concentreren op onze boeken. Echter gisteren is men bezig geweest met het veld te maaien (wat allemaal met de hand gebeurt) waardoor we nu ook af en toe een stel kikkers horen kwaken. De hanen van de overburen blijken een probleem te hebben met hun bioklok en kraaien daarom op verschillende tijden van de dag en nacht.
De volgende bezienswaardigheid die werd ingeleid door een marktje waar allemaal dezelfde t-shirts, slippers, armbandjes en tassen worden verkocht, was Pura Tanah Lot. Dit bleek een tempel te zijn die in de zee op een rots was gebouwd, hier was ook weer te zien dat alles op de komst van toeristen is gebouwd zoals ik vorige keer had verteld. Hoewel het vloed was en het tij nog niet zou keren, gingen er enkelen met hun sarongs door het zeewater richting de tempel, iets wat ik ook wel wilde doen maar uiteindelijk toch niet deed omdat twee jongens me hadden verteld dat je dan maar een klein stuk mocht zien en je dan weer door de sterke stroming terug kon navigeren. Het was mooi om te zien maar niet echt een must-see naar mijn mening, ten eerste omdat alleen het aanzicht van de tempel van 50 meter afstand me een beetje tegenviel en omdat ik het vreemd vind dat er omgerekend een euro van je wordt gevraagd om over een markt met toeristische rommel te lopen.
Toen we op de bonnefooi een zijstraatje inreden, langs prachtige uitzichten over de rijstvelden waar – overigens ook met de hand – hard gewerkt werd, kwamen we aan bij de zee, natuurlijk met bijbehorend stuk strand. “Even lekker wandelen, toch?” zei mijn moeder, waarop we een stuk over het zwarte strand wandelden en langs een paar prachtige privé villa’s liepen die volgens mij wel de beoordeling A kregen als het om de locatie ging. Overal zijn hier mensen aan het werk, zelfs op het strand, waar men zeeplantjes tussen te rotsen vandaan haalt en in grote zakken stopt, zoals de vrouw in de bovenstaande foto doet. Dit bleek een stuk te zijn waar ook de locals kwamen voor ontspanning, dus we gingen zitten op onze sarongs die we toevallig bij ons hadden in verband met het tempelbezoek. Dat was wel wat anders dan het stuk waar wat restaurantjes zitten en waar het zwart ziet van de Australische surfers en hun aanhang, terwijl het toch hetzelfde zand is.
Om de een of andere reden erger ik me hier aan die Aussies, hun nep Britse accent staat me niet aan en ze komen met duizenden tegelijk dit eiland bezoeken, wat alleen maar fijn is voor de mensen die geld aan de toeristen verdienen. Omdat het maar ongeveer vier uur vliegen is vanuit Australië en de tickets goedkoop zijn wordt het hier net als Spanje voor de Nederlanders. Maar laat ik me maar weer ontspannen, ik ben hier ten slotte ook op vakantie.
Was de rijst alweer in de bonus?
Dit is een voorbeeld van de grote invloed van de landbouw in Indonesië, waarschijnlijk is het grote belang van deze sector ook een van de redenen dat Nederland nog ontwikkelingshulp geeft aan dit land.
Hier zie je dat, waar in Nederland de aardbeien velden zijn, hier velden vol met pepers staan.
